Kharram Abad, Hamadan, Kartal Yuvası Alamut

2000-1-1 BENELUX - PARIS
Yoğun ama keyifli bir programdır. Avrupa birliğinin merkezini oluşturan beş ülkeden geçilen turda güzergâhın kaçırılmaması gereken en önemli bölg...

Tümünü Gör »

17
Haziran
2008

Kharram Abad, Hamadan, Kartal Yuvası Alamut

Etiketler: Kharram Abad, Hamadan, Kartal Yuvası Alamut, İran

Bu sabah uyandığımda heyecan hissetmeye başladım gene. Bugün seyahatin en önemli günlerinden birisi olacak. İran'a gelirken hayalini kurduğum iki yerden biri İsfahan'dı, diğeri de Alamut kalesi. Hassan Sabbah lise dönemlerinden beri ilgilendiğim bir karakter. Hem Selçukluları, hem de haçlıları dize getirmiş ve iki yüzyıl boyunca orta doğunun en önemli oyuncularından birisi olmuş bir tarikatın kurucusu. Fransızcadaki "Assasin" sözcüğünün kelime kökünü oluşturan ve dünyanın Marco Polo'nun kötü tasvirleri nedeniyle "Haşhaşiyun" diye tanıdığı tarikatın merkezine gidiyorum. Lise arkadaşım Efe Ceylan geliyor aklıma sürekli. Onunla beraber saatlerce tartışırdık bu dönemleri. Muhtemelen çok isterdi burada olmak.

Otelden çıkışımızda ilk olarak şehrin kalesine gidiyoruz. Flak-o-falak isimli bir kale bu. Bize de Farsçadan geçen felek kelimesinin anlamını kader olarak biliyordum. Ama sema veya gökyüzü diye bir anlamı daha varmış. Kalenin ismi de semaların seması gibi bir anlam ifade ediyor. Esasında çok yüksekte değil, surlar sadece 40m yükseklikten başlıyorlar. Eğer yol üzerinde olmasa gelmezdim buraya ama geldikten sonra görmek istiyorum haliyle.

Şehir çıkışında Hamadan şehrine kadar yolumuz üç saat. Tabii gene kamyonlara yakalanınca dört saati buluyor ulaşmamız. Hamadan İran turizminin en önemli merkezlerinden birisi. Ülke içi seyahat eden İranlılar İsfahan ve Şiraz'dan sonra en çok bu şehre gelmektelermiş. Bunun da nedeni Ali Sadr mağaraları. Ben ise şehre geldiğimde daha çok yeni olsa da İbn Sina'nın anıt mezarını görmeyi tercih ediyorum. Daha önce de bahsettiğim gibi iki kültür arasında paylaşılamayan bir karakter İbn Sina. Esasında kendisi Özbek ama hayatını İran'da geçirmiş. Günümüzdeki yapı 1954 yılında inşa edilmiş. Cüneyt'in memleketinde gördüğümüz Mil-e Gonbad kulesinden etkilenerek yapılmış. Nedeni ise İbni Sina'nın yaşadığı dönemden kalan tek eserin bu olması.

Anıt mezar çıkışında mağaraları pas geçip gitmek istiyorum ama Cüneyt çok hevesli. Bu bölgelere kendisi de ilk defa geliyor, ben de kendisini kırmayarak mağaralara gidiyorum. 2. jeolojik dönemden kalma oluşumlar. Yani yaklaşık 136 milyon yıllık. Park alanına girdiğinizde çok fazla bungalov ve çadır görüyorsunuz. İranlı gelenlerin hepsi. Mağaralarda deniz bisikletinin çektiği kayıklarla seyahat ediliyor gölün içinde. Kötü bir yer değil ama benim aklım Alamut'ta. Gezi yaklaşık üç saat sürüyor. Yarım saate yakın bir tekne gezisinin arkasından mağaranın içinde yarım saatlik bir yürüyüş ve aynı yolun tekneyle dönülmesi. Bizim vakit çok azalınca yürüyüş kısmını atlayıp daha çabuk çıkıyoruz. Burası bence özellikle gelinmesi gereken bir yer değil ama yolunuz düşerse görülmeli.

Çıkışta kendimize yolda yemek için sandviç alıp hemen yola koyuluyoruz. Alamut'a kadar çok yolumuz var. Kazvin şehrine kadar üç saat, ertesinde de Hassan Sabbah'ın kalesi Gazor Han'a 106kmlik yolu üç saatte geçeceğiz. Kazvin'e kadar yol düzgün. Dağlardan şimdilik kurtulduk ama şehir çıkışında gene gireceğiz dağlık araziye. Benim esas korktuğum ise yol tabelası olmaması. Şu ana kadar geldiğimiz yollarda en önemli eksikliklerden biriydi. Özellikle Yazd'a giderken çok zorlanmıştık.

Kazvin gezisi yarına kaldı. Saat yedi buçuğu geçti. Cüneyt çok iyi bir yol arkadaşı, hiç mızmızlanmıyor. Hatta gece yol alıp Alamut'ta yatmayı da o teklif etti. Bizim için güzel macera olacak. Kalacak yer dahi gözükmüyor kitapta. Şehir çıkışında durduğumuz market bizi geri döndürmek için uğraşıyor. Yol tehlikeli gitmeyin bende misafir oluyor diyor adam Cüneyt'e. İnanılmaz bir misafirperverlik anlayışı var bu ülkede. Cüneyt ben dağ yollarına alışkınım diyerek teşekkür ediyor ve çay için sıcak su aldıktan sonra yola devam ediyoruz.

Kendimi çok şanslı hissediyorum bu seyahatte. Gelmeden hiç planlamamış olmama karşın tam dolunayın olduğu gece Alamut'a gidiyorum. Geçtiğimiz yol oldukça tehlikeli. Bolivya'daki "Death Road" geldi aklıma. Bazı yerlerde asfalt dahi yok, çok sert virajlar var. Daha da heyecan veriyor bu yol bana. Kilometrelerce ışık yok. Birisi yolumuzu kesse kimsenin ruhu duymaz. Gerçi bu bölgelerde hiç suç işlenmiyor neredeyse. İran çok güvenli sayılabilecek bir ülke. Sadece güney taraflarındaki çöllerde dikkat etmek gerekiyor. Afganistan'dan gelen uyuşturucu tacirleri oralarda tehlike yaratıyorlarmış.

Yolumuzun yarısında bir yemek molası veriyoruz. Bir köyde durup gözümüze kestirdiğimiz bir kebapçıya giriyoruz. Daha girişten kanımız ısınıyor adama. İsmi Yahya. Tahmin ediyor kaleye gittiğimizi. Konu Hassan Sabbah'tan açılıyor. Kendisinin fikrini sorduğumuzda hem hoşuna gidiyor, hem de şaşırıyor. Arada geçen gezginler olurmuş ama ilk defa fikrini soran biz olmuşuz. Biz yemeğimizi yerken yanımıza geliyor. Konferans verir edasıyla bize bildiklerini anlatıyor. Gerçi bilgisi az, benden birçok yeni bilgi ediniyor ama gene de bize yol göstermenin mağrurluğu var Yahya'da. Yemekten sonra çayımız ve nargilemizi içip yarına tekrar görüşmek üzere sözleşiyoruz.

Alamut'a varmadan önceki son kilometreler yolun en karanlık bölümü oluyor. Alamut ölün dağları anlamına geliyor. Bu isim tarikatın yerleşmesinden sonra konulmuş. Hassan Sabbah kalesini bir sığır derisi karşılığında aldıktan sonra buraya yerleşmiş ve dünya tarihinde unutulmaz bir iz bırakmış. Cüneyt bu seyahate çıkmadan önce bilmiyormuş burayı. Sadece dünyadaki ilk teröristin İranlı olduğunu duymuş ve ben anlattıkça o da heyecanlanıyor.

Kaleye varmamız gece biri buldu. Karşı tarafta iki tane ev var kapısına otel yazdıkları. Biri tamamen dolu, diğeri ise bize bir oda ve döşek veriyor. Cüneyt dinlenmeye gidiyor. Ben ise makinemi ve tripodumu alıp çıkıyorum. Fotoğraflar istediğim gibi olmuyor. Dolunay var ama kaleyle beraber kadraja sokamıyorum ama gözün gördüğü manzara inanılmaz. Biraz oturup sigara içerek kaleye bakıyorum. Garip bir mutluluk var içimde. Mistik bir yer burası. Tüm yaptığım kilometreler taçlandırılmış gibi geliyor bana. Bir ara kaleye çıkmaya niyetleniyorum ama cesaret edemiyorum. Biraz daha cesaretim olsa yukarıda yatmak isterdim gece ama etrafta öldürücü bir sessizlik var. Tehlike olmadığını bilsem de yapamıyorum. Biraz daha sessizliği dinleyip odama dönüyorum sabah erken kalkmak lazım.