Dağların Yaşlı Adamı - Hassan Sabbah

2000-1-1 BENELUX - PARIS
Yoğun ama keyifli bir programdır. Avrupa birliğinin merkezini oluşturan beş ülkeden geçilen turda güzergâhın kaçırılmaması gereken en önemli bölg...

Tümünü Gör »

18
Haziran
2008

Dağların Yaşlı Adamı - Hassan Sabbah

Etiketler: Alamut, Kazvin, Hassan Sabah, Haşhaşiyun

Sabah saat dahi çalmadan yedi gibi uyanıyorum. Yarım saat kadar Cüneyt'i uayndırmaya çalışsam da çok yorgun. Yukarıda buluşmak için sözleşiyoruz ve ben tırmanmaya başlıyorum. Yolda insanın içinden sadece saygı duymak geliyor. İlk olarak Hülagü Han ve askerlerine. Moğol hükündarı iki yüzyıllık bir tehdit yaratan bu tarikatı yok eden şahsiyet. Yolu Peru'daki Machu Picchu gibi zor ve çetin. Buraya kadar gelmesi ayrı, sadece kaleyi görmek bile vazgeçmek için yeterli. Keza benden sonra gelen Cüneyt dahi yarı yolda vazgeçip beni arabada beklemiş. Her ne kadar içeriden yardım almış olsa da bu kaleyi fethetmek o zamanın şartları ile imkansız gerçekten. Tarikatın bu kadar yıl dayanmasına şaşırmamak lazım.

İkinci hayret edilecek nokta ise Hassan Sabbah'ın burayı bulması ve kimsenin dikkatini çekmeden yerleşmeyi başarması. Kendisi "Dağların Yaşlı Adamı" diye adlandırılıyor. Hem kendisinin hem de yaşça hayli ileri olan "Dai" lerin ( tarikattaki en üst derece) her gün bu yolu geçtiklerini düşünüyorum. Ben çıkana kadar üç mola verdim. Dik ve dar merdivenlerden tehlikeli bir çıkış var ama yol kenarına korkuluk yapmışlar şansıma. Yoksa daha önceki tecrübelerimden hatırlıyorum, çıkmakta sorun yok ama iniş bazen kabus olabiliyor. Ama ne olursa olsun kalenin tepesine çıkmam lazım.

Alamut'un tepesine çıktığım an herhalde hayatımdaki özel anlardan biri olacak. İran diyince hep burası gelirdi aklıma. Farklı bir enerjisi var bu tepenin. Yukarıdan dünyaya baktığınızda kendinizi herşeyin hakimi olarak görüyorsunuz. Taşların üzerinde yürürken hep burada yaşanan hikayeler geldi aklıma. İnsanların anıları, zorlu bir eğitim süreci ve koşulsuz teslimiyet. Bu kalede bulunup da teslim olmamak elde değil herhalde. Hassan Sabbah dönemde insan algısını en iyi bir şekilde kullanmayı başarmış bir deha bence.

Kale restorasyona girmiş durumda. Açıkçası biraz şaşırdım. İran hükümeti turizm'den hiçbir gelir elde etmeye çalışmayan bir hükümet. Hatta ülkenin turist çekmemesi için ellerinden geleni yapıyorlar denebilir ve aynı zamanda burası ülkede pek tasvip edilmeyen bir yer. Şu ana kadar kiminle konuştuysam ya çok az tanıyor, ya da kınıyor tarikatı. Okullarda da menfi bilgiler verilmekteymiş burası hakkında. Tadilatın ne şekilde yapılacağıını bilemiyorum. Muhtemelen orjinaline bağlı kalacaklardır. Bittiği zaman en önemli ilgi merkezlerinden biri olacaktır. Hemen ev ve arsa fiyatlarını sormaya başladım. Komik denecek rakamlar. Hostel yapılsa herhalde iyi iş yapar gelecekte...

Aşağıya inişin en zor kısmı arabaya ulaşmadan önceki son elli metre oldu. Vücudumda takat kalmamış durumda. Ayaklarım titriyor ve her an yıkılabilirim. Birde üstüne üstlük ne akla hizmetse bir sürü gereksiz çanta ile çıktım yukarı. Fotoğraf makinesi ve tripod gerekliydi ama sabah mahmurluğu olacak diz üstü bilgisayarın bulunduğu çantayı bile almışım heyecanla. Ne olursa olsun değerdi. Yukarıda geçirdiğim yarım saat unutulmaz oldu benim için.

Eşyaları araca bırakıp hayratta elimi, yüzümü yıkıyorum. Ülkede şehirler dahil her yerde hayratlar var. Çok kolaylaştırıyor bu sıcakta gezmeyi. Yola çıkıyoruz ama açlıktan midem kazınnıyor. Dün akşam durduğumuz Yahya abinin restoranına kadar zor dayanıyorum. Adam merakla bizi beklemekte. Esasında kebapçı ama bize bal-kaymak ve yumurta hazırlıyor. Yemeğimizi yiyip çayımı içtiktan sonra bir süprizle karşılaşıyorum. Bizim geleceğimizi bildiğinden bir defter satın almış. Hislerimi yazmamı istiyor. Bundan sonra gelenlerden de anılarını yazmalarını isteyecekmiş.

Yolumuzun devamında Kazvin şehrine varıyoruz. İsfahan'dan önceki başkent burası. İlk olarak Tahmashb döneminde başkent olmuş ama pek uğurlu gelmemiş. Bir sene sonra Yavuz'un tahta geçmesiyle beraber Osmanlı'nın gazabına uğruyorlar. Günümüzde ise çok fazla bir yapı kalmamış Kazvin'de. Halı dokumacılığı, üzümleri ve homoseksüelleri ile ünlüymüş. Üzümleri dünden beri tadıyorum, burada çay yanında vermekteler ikram olarak. Bizim İzmir üzümleri gibi çekirdeksiz. Halıcılık çok ilgimi çekmiyor, yeterince gördüm hayatım boyunca. Son özelliği ise bence abartılı bir hikaye. Hem Cüneyt'in söylediği, hem de kitapta yazdığına göre cüzdan düştüğünde eğilip alınmaması gerekmiş bu şehirde. Ben de Mısır'ın Edfu veya Esna şehirleri gibi manzaralar bekliyorum. Halbuki modern bir şehir ve özellikle kızları İran'da gördüğüm en güzellerden.

Şehirde fotoğraflarımı çektikten sonra Tahran'a hareket ediyoruz. Eve gidip eşyalarımızı bırakıp Tahran'a inmek planımız. Yolda Cüneyt'in komşusu, gene turizmci olan Muhammed arıyor. Eve gitmeden onu almak için kızkardeşinin evine gidiyoruz ama orada yeni bir sürpriz var. Hazırlık yapılmış bizi bekliyorlarmış. Cüneyt'in de haberi yok. Bizim Cenk'i tanıdıkları için beni davet etmek istemişler. Çok şık, modern bir evleri var. İnsanların hayalindeki İran ile burası gerçekten farklı. Gene İran mutfağından "Fesencan" isimli bir tavuk yemeği yiyoruz. Muhammed ile Alamut üzerine ve İran üzerine konuşuyorum. Alamut kalesi bitirme teziymiş Muhammed'in.

Evden çıktığımızda Cüneyt'in abisi arıyor. Bu hafta izni varmış ve bizim yaptığımız turu ailesiyle yapmaya karar vermişler. Tahran'a geliyorlar. Muhammed çok rahatsız oluyor. Benim için hiç sorun değil otele gitmek. Hemen kitaptan buluyorum bir iki alternatif. Abisi eve geldiğinde harita üzerinde çalışıyoruz. Ben de iyi öğrenmişim yolları. Cüneyt'le beraber fikir sunabiliyorum. En uygun yol programı çizildikten sonra ben otele gitmek üzere ayrılacağım. O esnada Cherie arıyor ve durumu öğrenince Cüneyt ve beni evine davet ediyor. Türkiye'de dahi herkesden beklenmeyecek bir olay. Ailesi bu konuda hiçbir ters tepki göstermemiş.

Eve gittiğimizde Cherie, ablası ve kardeşi Muhammed Rıza var. Biraz muhabbet ediyoruz ve ben fotoğrafları tasnif etmeye çalışıyorum. Bana hemen duş almam için ısrar ediyorlar, ben ise işimi bitirmeden bilgisayar başından kalkmaya taraftar değilim ve ısrarı anlamıyorum. Tam işim bittiğinde ise bu sefer elektrik kesiliyor. Ben şanssızlık diye üzülürken gülümsüyorlar. Meğerse her akşam bu saatte kesilirmiş elektrik. ABD'den propaganda yayınlarının olduğu saatmiş. Çanak antenden yayınları alamasınlar diye böyle bir çözüm üretiliyormuş ülkede. Laf dinlemeyerek hak ettim başıma gelenleri. Ancak Cherie bir gaz lambası ile olayı çözüyor ve duş alıp kendime geliyorum.

Gecenin ilerleyen vakitlerinde Cüneyt ile beraber tekrar çıkıyoruz. Mecit Şiraz'dan gelecek ve biz de onu havaalanında karşılıyacağız. Buradaki evine talip çıkmış ve kiralayacak. Benim için de don olarak gecesini görme fırsatı oluyor Tahran'ın. Eve döndüğümüzde saat iki. Bu sefer önemli değil. Turu bitirmiş durumdayım. İnanılmaz bir rahatlama var. Yarın sabah erken kalkmak zorunda olmamak güzel bir duygu.